Al snel nadat president Clinton het alleenrecht van GPS satelliet signalen voor militair gebruik ophief, en beschikbaar maakte voor iedereen, werd het spelletje Geocachen uitgevonden. Iemand begraaft een box op een mooi plekje en maakt de coordinaten van die plek bekend op internet. Iedereen met een navigator, in die tijd een prijzig ding, kan gaan zoeken en met een log bekend maken of ze de doos hebben gevonden en of de wandeling de moeite waard was. In die beginjaren waren er geen restricties. De box was een stalen, waterdichte, munitiebox die je voor een paar gulden kon kopen bij de lokale dump winkel. En mooie plekjes zijn er genoeg op de wereld. Maar de hobby werd al snel heel populair en na een aantal jaren kwam er een nieuwe regel. Nieuwe geocaches moesten toestemming hebben van de landeigenaar. De oude caches werden ‘grandfathered’ m.a.w. ze werden gedoogd ook al was er geen officiele toestemming voor.
Later werd het spel nog meer uitgebreid en kwamen de ‘Travel Bugs’ en ‘Geo-coins’ erbij. Travel Bugs zijn persoonlijke kleinoden die een missie meekrijgen. Natuurlijk deed ik in het begin ook mee met het loggen en op pad sturen van een Travel Bug. Zo begon mijn Travel Bug ‘Eyes of the World’ op 1 oct. 2003 een reis van 76690 miles all over de wereld, tot zijn laatste log op 2 mrt 2013. Zijn missie: “Eyes of the World” likes to take a long, strange trip all over the world and visit as many music lovers as possible. His end goal is to find a good resting place at the Fillmore in San Francisco so this bug can enjoy that good lovin’music for the rest of it’s days…
Na de Travel Bug verscheen de Geocoin. Ook hier was het de bedoeling dat zo’n coin een hele reis van geocache tot geocache zou maken. Voor mij was dat eigenlijk niet meer belangrijk. Back to basics; een mooie wandeling en dan zoeken naar een box. Toch bezit ik twee geocoins die me zeer dierbaar zijn…
1.) De “In memoriam Reintje Geocoin” In de beginjaren van geocaching was de nederlandse geocaching site een juweeltje van webdesign en dat kwam voor een groot gedeelte door de vaardigheden van Coen Boltjes aka Reintje de Vos. De gebruiksvriendelijkheid van de NL kaart was veel beter dan van de officiele amerikaanse site. En toen het droevige nieuws kwam dat de ontwerper overleden was besloot ik als een soort eerbetoon en als dank voor de bewezen diensten deze coin aan te schaffen.
2.) FTF Big Dawg In de bergen van Grazalema was een nieuwe geocache neergelegd door een Amerikaan die in het spaanse Rota was gelegerd. Deze amerikaan had voor diegene die de cache als eerste zou vinden een geocoin neergelegd als eerbetoon aan de amerikaanse “If you want to run with the big dog” geocaches: lange, moeilijk begaanbare, trails in de meest afgelegen natuurgebieden. Wel, de big dog trail in Grazalema was net zo moeilijk als die in Amerika. Een lange trail door de bergen van Grazalema, afgelegen, geen bereik, wilde stieren en een brandende zon. Uiteindelijk de trip volbracht en de cache gevonden maar wat was het zwaar. Een videoverslag van deze uitputtende wandeling vind je hier (lowfi) >>>
Zoals eerder vermeld, geocachen voor mij op dit moment is ‘back to basics’, wandelen op de mooiste plekjes van deze blauwe planeet en dan op zoek naar een box… Voortuincaches, nano’s, TravelBugs en GeoCoins zijn niet meer aan mij besteed maar bovenstaande trackable items houden een plekje in mijn hart !
In mijn herinnering kende ik ome Lute als een hele aardige man met een vriendelijk en open gezicht. Even navraag gedaan bij mijn moeder en zij bevestigde dat maar zei dat hij ook een hele precieze werker was. En dat deed mij weer denken aan Paul Ramroth. Hij was destijds technisch medewerker bij Vogelweyde en heeft mij ingewerkt bij het nieuw opgestarte revalidatiecentrum Vogellanden. Een unieke man, open en eerlijk maar ook heel precies in zijn werk. Bij bezoekjes aan zijn caravan bij het Veluwemeer gingen we wel eens varen met de zeilboot. En als zijn vrouw Jopie het eten klaar had dan ging de vlag omhoog en wist Paul dat tie richting huis moest gaan. Zelfs nu kom ik nog dingen tegen met zijn naam erop. Onderstaand liedje, opgenomen door Bernard Ramroth (familie?) is ter herinnering aan deze mannen:
’s Avonds om 11.00 uur moesten we weer in de tent zijn… En natuurlijk waren we stipt om 11.00 uur weer terug. Ritssluiting van de tent dicht en gelijk weer open en de nacht was voor ons… Henriette met haar versier-vier-stappenplan en Erik tot het licht werd aan het dobberen op een luchtbedje in de baai…
Concerten van Johnny Halliday, Magma en Gong! Veel verboden middelen en daardoor minder herinneringen. 
Daarna ging ieder zijn eigen weg en along the way some best friends got lost. Hieronder een foto van de ‘die-hards’, zo’n veertig jaar later..
Startpunt ligt bij het voormalig sanatorium Krönnenzommer. In 1902 geopend door koningin-moeder Emma, gestart met 54 bedden, dat geleidelijk uitgroeide tot 299. In het volks-sanatorium werden voornamelijk minvermogende patiënten opgenomen en door het ontbreken van rijkssubsidie was de instelling bijna een dorpje op zichzelf, met een eigen electriciteitsopwekking, wasserij, slagerij, bakkerij en smederij. Mijn oom Lute Brouwer werkte hier nog als timmerman. Tegenwoordig is Krönnenzommer een gecombineerd verpleeghuis met 260 bedden voor zorg-behoevende bejaarden. 
In de zomer komen we hier vaak omdat Casper graag in de Boksloot wil zwemmen, in de herfst komen we om er zakken vol met tamme kastanjes op te halen, en de rest van het jaar komen we er voor de prachtige wandelingen. In de laatste jaren van WereldOorlog II waren hier zes of zeven V2 raket lanceerplaatsen. Twee tot viermaal per dag werden de raketten afgeschoten door de German SS Werfer Batterie 500. De hoge Douglas bomen gaven beschutting voor de grote raketten. Dit geheime wapen van Hitler werd bij Hellendoorn in eerste instantie gericht op Antwerpen en Luik, maar is ook gebruikt om de brug bij Remagen te vernielen en af en toe viel er een V2 veel te vroeg naar beneden (Luttenberg). 
